من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم توهم عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی این برخوردهای سرد را

******************************

وفای شمع رانازم که بعد از سوختن

به صد خاکستری در دامن پروانه می ریزد

نه چون انسان که بعد از رفتن همدم

گل عشقش درون دامن بیگانه می ریزد

*******************************

عاشق هرکس شدم  او شد نصیب دیگری

دل به هرکس دادم اوهم زد به قلبم خنجری

من سخاوت دیده ام دل را به هرکس می دهم

شرم دارم پس بگیرم آنچه را بخشیده ام*

می گویـــــــند نخستـین عــشـق که در شـــباب جوانی وجود انـــسان را فرا می گیرد هرگـــــــز فراموش شدنی نیست و آتـــــش سوزاننده آن عقــــــل و دل و دین انسان را پایــــــمال می کند.
عـــشق از نخستین روز تا واپسین دم حیات این بشر را چون شمـــــعی فـــتروزان زنـده نــــــگاه می دارد و نشاط و شــــــــــادمانی بدو می بخشد.
دل بی عــشق انـــسان را به دیار جنون می برد و بلای دل صاحب دلان عـــــشق است ولی همین بلامـستی دل انـــگیزی دارد که شاید از سرچشـــتمه حیات ابدی فروزندگی خاصــــی را گرفته و منعکس می کند، آنانی که برای یـــــک بوســــــه معـشـوقهء وفادار جان می دهــند کسانی هستند که درخشندگی نور زندگـــــانی جاودانی را درلـــــبان سرخ فام زیبــــایان جـــــهان احساس می کنند...

(مهــــــــــدی محــــــمودزاده)

گر عشق من از پرده عیان شد عجبی نیست

پوشـــیدن این آتــــش سوزنده محـــال است

مـــن در همه احــوال خوشم تا تونگوئــــی

کـــز بـــهر کسی شـادی پاینده محـال است

بشنو که دم تیشه چه خوش گفت به فرهاد

رفتن ز ســــر کوی وفـــا زنده محـــال است

آگـــاه نشد هیــــــچ کس از بازی گــــردون

آگــاهی از این گنبد گردنده محال است...

(فـــــــروغــــــــــــــــــی)

*********************************

**********************************************

غــــــــــم عــشـــــــــــق

خدایـا عاشقان را با غم عشق آشـنا کن

ز غم های دگر غیر از غم عشقت رها کن

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلــــب من جانا به عـهد خود وفـا کن

خدا یــــا بی پــناهم، زتو جز تو نــــخواهم

اگر عشقت گناه است،ببین غرق گـــــناهم

دو دست دعا،فرا برده ام،به سوی آسمان ها

که تا برکشم،به بال غمت،رها در کهکشان ها

چو نیـــلوفر عاشـقان چونان می پیچم به پای تو

که سرتاپا بشکفد گـل زهــر بندم در هوای تو

به دست یاری،اگر که نگیری،تو دست دلم را دگر که بگیرد؟

به آه و زاری،اگر نپذیری،شکسته دلم را دگر که پذیرد؟

(قــــــــــیـصر امـــین پـور)

جاودانه

ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
نی چشمت زيبا چون بهاران
نگاهت دارد آتش بر جان
بی تو من تنها بنشسته ام
تنها با غم ها بنشسته ام
ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
تو ديگر هرگز نميايی
دريغ از روز آشنايي
ميدانم روزی دور از تو من
ميميرم تنها از جدايي
ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
من برگ زردی در خزانم
ابری بر چشم آسمانم
غروب سرد زمستانم
شام غمگين عاشقانم
ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
تو ديگر هرگز نميايی
دريغ از روز آشنايي
ميدانم روزی دور از تو من
ميميرم تنها از جدايي
ای عشقت در من جاودانه
رويايی دارم عاشقانه
من برگ زردی در خزانم
ابری بر چشم آسمانم
غروب سرد زمستانم
شام غمگين عاشقانم

فدای مهر وراستی ات شدم وتورا بی پرده عاشق دیدم

نمی دانم چه شد مهرت درون سینه شد

نمی دانم چه شدناخواسته وفادارت شدم

تو عاشق دگری ومن عشقت را نمی دیدم

نمی دانم چه شد

ولی می دانم این سرابی بیش نیست که فقط در رویای من است.......

س.ح

اصراری نداشته باش که در زندگی دنباله رو دیگران باشی.

سوءظن و حدس و گمان ها را از دلت بیرون ٬اما بی دلیل هم اعتماد مکن.

یک اشتباه را دوبار تکرار نکن.

به این وبلاگ خوش اومدید فقط امیدوارم خوشتون بیاد...