با خون دل از بهرِ تو ، در دل بنايي ساختم

عمرم به پايش رفت و تو ،‌يك دم خراب مي كني

من تشنه ي درياي تو،‌با سر به سويت مي دوم

مي خندي و درياي خود، بر من سراب مي كني

انگور عشق دادمت، شايد كني رحمي و تو

گويي حرام نا رواست ،‌آنرا شراب مي كني

دريا برايت ناز كرد ، اما ز من رنجيده اي

كم لطفي او را چرا با من حساب مي كني؟

يك شيشه از باران دل دادم كه حالم بنگري

با چشم خود ديدم شبي، آنرا در آب مي كني

رفتي سر آخر در غمت ديوانه تر گشتم ،‌ولي