می گویـــــــند نخستـین عــشـق که در شـــباب جوانی وجود انـــسان را فرا می گیرد هرگـــــــز فراموش شدنی نیست و آتـــــش سوزاننده آن عقــــــل و دل و دین انسان را پایــــــمال می کند.
عـــشق از نخستین روز تا واپسین دم حیات این بشر را چون شمـــــعی فـــتروزان زنـده نــــــگاه می دارد و نشاط و شــــــــــادمانی بدو می بخشد.
دل بی عــشق انـــسان را به دیار جنون می برد و بلای دل صاحب دلان عـــــشق است ولی همین بلامـستی دل انـــگیزی دارد که شاید از سرچشـــتمه حیات ابدی فروزندگی خاصــــی را گرفته و منعکس می کند، آنانی که برای یـــــک بوســــــه معـشـوقهء وفادار جان می دهــند کسانی هستند که درخشندگی نور زندگـــــانی جاودانی را درلـــــبان سرخ فام زیبــــایان جـــــهان احساس می کنند...

(مهــــــــــدی محــــــمودزاده)

گر عشق من از پرده عیان شد عجبی نیست

پوشـــیدن این آتــــش سوزنده محـــال است

مـــن در همه احــوال خوشم تا تونگوئــــی

کـــز بـــهر کسی شـادی پاینده محـال است

بشنو که دم تیشه چه خوش گفت به فرهاد

رفتن ز ســــر کوی وفـــا زنده محـــال است

آگـــاه نشد هیــــــچ کس از بازی گــــردون

آگــاهی از این گنبد گردنده محال است...

(فـــــــروغــــــــــــــــــی)

*********************************

**********************************************

غــــــــــم عــشـــــــــــق

خدایـا عاشقان را با غم عشق آشـنا کن

ز غم های دگر غیر از غم عشقت رها کن

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلــــب من جانا به عـهد خود وفـا کن

خدا یــــا بی پــناهم، زتو جز تو نــــخواهم

اگر عشقت گناه است،ببین غرق گـــــناهم

دو دست دعا،فرا برده ام،به سوی آسمان ها

که تا برکشم،به بال غمت،رها در کهکشان ها

چو نیـــلوفر عاشـقان چونان می پیچم به پای تو

که سرتاپا بشکفد گـل زهــر بندم در هوای تو

به دست یاری،اگر که نگیری،تو دست دلم را دگر که بگیرد؟

به آه و زاری،اگر نپذیری،شکسته دلم را دگر که پذیرد؟

(قــــــــــیـصر امـــین پـور)